เเม่
นิทานเรื่องนี้เริ่มต้นยังไง
ก็เหมือนกับอีกหลายต่อหลายเรื่อง
มีเด็กหนุ่ม
ที่โตเกินจะเป็นเด็ก
แต่ยังเยาว์เกินจะเป็นผู้ใหญ่
แล้วก็มีฝันร้าย
ยาแก้คลื่นไส้อาเจียน
ค่าคงตัวพื้นฐานมี 2 ค่า
ค่า อี เป็นฐานของฟังก์ชันลอการิทึมธรรมชาติ
ค่า อี เกิดจากคำถามว่า
อะไรคือฟังก์ชันทางคณิตศาสตร์ หรือสิ่งซึ่งอธิบายสิ่งต่างๆ...
ที่มีอัตราการเปลี่ยนแปลง ได้สัดส่วนกับขนาดของมัน
"เจอกันหลังเลิกเรียนเหมือนเดิม" ถ้าเราหาคำตอบในเชิงคณิตศาสตร์
ก็จะได้ค่าคงตัวพื้นฐานตัวนี้มา
คอเนอร์
เป็นอะไรรึเปล่า คอเนอร์
เธอดูโทรมๆ นะพักผ่อนเพียงพอรึเปล่า
ผมสบายดี
ถ้าเธอมีเรื่องไม่สบายใจ...
ผมสบายดี
โอเค
ทุกคนมองกระดาน
ค่า พาย คืออัตราส่วนระหว่างเส้นรอบวง...
ระวังหน่อยโอมัลลีย์ เดี๋ยวจะล้ม
แกเมารึไง
ต้องให้คุณแม่หัวโล้นมาช่วยโอ๋
นั่งเหม่อฝันกลางวันตลอดเลยนะ
ฝันของแกมีอะไรดีนักหนา
ลุก
แกเป็นเด็กดีมาตลอด
อย่าลืมนะโอมัลลีย์
เด็กดีต้องไม่ปากโป้ง
- ไง คอน - หวัดดีฮะแม่
- อะไรน่ะ - เซอร์ไพรส์ไงล่ะ
- เครื่องวิดีโอเหรอ - เจ๋งกว่าวิดีโอเยอะเลย
เครื่องฉายหนังของคุณตาน่ะ
เรียบร้อย
- เสียดายที่ลูกไม่เคยได้ใกล้ชิด - กับใครฮะ
คุณตาไง
คุณยายยังอ่อนโยนเวลาอยู่ด้วย
คงจริงหรอก
พร้อมแล้ว
มีแต่พวกงี่เง่า
ทำไมต้องอยากฆ่าคิงคองด้วย
คนเราไม่ชอบสิ่งที่เราไม่เข้าใจ
พวกเขากลัวน่ะ
คิงคองอัดพวกนั้นเละหมดแน่
ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยเลย
ใช่
คอเนอร์
เเม่
ข้ามาจัดการกับเจ้า คอเนอร์โอมัลลีย์
หนีสิคอเนอร์โอมัลลีย์
วิ่งหนีไปหาแม่เลยสิ
อย่ายุ่งกับแม่นะ
ฉันไม่กลัวแกหรอก
ข้าจะกลับมาอีกในคืนต่อๆไป คอเนอร์โอมัลลีย์
ข้าจะทำบ้านสะเทือนจนกว่าเจ้าจะตื่น
แล้วข้าก็...จะเล่านิทานให้ฟังสามเรื่อง
เล่านิทานเนี่ยนะ
ใช่
แล้วพอข้าเล่าจนครบทั้งสามเรื่อง...
- เจ้าจะต้องเล่าเรื่องที่สี่ - ฉันไม่รู้จักนิทานสักเรื่อง
เจ้าต้องเล่าเรื่องที่สี่โดยเล่าความจริง
หมายความว่าไง
ความจริงที่เจ้าเก็บงำความจริงที่เจ้าฝันถึง
- เจ้าต้องเล่าฝันร้ายของเจ้า - ไม่
ฝันร้ายนั้นคือความจริงของเจ้า
ถ้าฉันไม่เล่าล่ะ
คอนแม่หลับอยู่นะ
ลูกควรจะนอนห้องตัวเอง
ขอห้านาที
- ไม่จริงหรอก - จริงๆ ฮะ
- ไม่เอาน่า คอน - แค่ห้านาทีจริงๆ
ห้านาทีนะ
ฝันดีจ้ะ
แม่เข้าใจดี ลิซซี่
แต่ถ้าพ่อแกยังอยู่ ก็ต้องไม่อยากให้หลานไปอยู่อเมริกา...
กับคนแปลกหน้าสองแม่ลูกแน่ๆ
เราต้องคุยให้รู้เรื่องเดี๋ยวนี้
ไง คอน
มาแล้วเหรอไอ้หนู
- แม่เอามาจากไหนนะคะ - บ้านพักคนชราแสนน่ารัก
เขาจะเปลี่ยนเป็นห้องชุดให้ฉันหาคนมาเช่า
แม่แกอยากดื่มชา
ชาเขียวไม่ใส่น้ำตาลนะ ยายเอาชาดำ
แม่ใส่แล้วเป็นไง คอน
เขาปลื้มมาก
- ไปเลย - ก็ได้
ลองอันอื่นสิ
อย่ามัวเฉไฉ
- ก็เปล่านี่ - ตัดสินใจซะบ้าง
ก็พยายามแล้วหนูจะตัดสินใจเอง ว่าจะคุยกับคอเนอร์เมื่อไหร่
ไปช่วยคอเนอร์ชงชาเถอะไม่งั้นหนูเป็นบ้าแน่
- เรามีเรื่องต้องคุยกัน - ผมชงชาอยู่
- คอเนอร์ - บอกว่าชงชาอยู่
เราต้อง...
ฉันไม่ใช่ศัตรูนะ
ฉันมาช่วยแม่แก
- ผมรู้ว่ายายมาทำไม - ฉันมาเพราะว่าเด็ก 12ขวบ...
ไม่ควรต้องทำความสะอาดครัว โดยไม่มีใครบอกให้ทำ
- งั้นยายทำแทนไหม - ให้มันน้อยๆ หน่อย
แม่ไปบำบัดทีไรก็จะนอนซม
พรุ่งนี้ก็ดีขึ้นแล้วยายก็กลับบ้านไปซะ
พรุ่งนี้เธอจะดูเหมือนดีขึ้น
- เธอต้องคุยกับแกเรื่องนี้ - เรื่องไหน
- เรื่องให้แกไปอยู่กับฉัน - ผมไม่มีวันยอมไป...
- คอเนอร์ถ้าวันนึงแม่แก... - ไม่มีวันนั้นหรอก
เดี๋ยวแม่ก็หาย แล้วยายก็กลับไปได้
ลิซซี่
แย่แล้ว เดี๋ยวนะ
ยาอยู่ไหน... คอเนอร์
คอเนอร์
สูดหายใจเข้าลึกๆ
คอเนอร์ เอายามาเร็วๆ เข้า
ยามาแล้ว
รีบกินเลย
สูดหายใจ
สูดหายใจเข้า
สูดหายใจเข้าลึกๆ
ไม่เป็นไรแล้ว
อย่ายุ่งกับของของผมล่ะ
เชื่อเถอะฉันจะพยายามไม่ยุ่งเด็ดขาด
เรายังคุยกันไม่จบนะไอ้หนู
ก็จบแล้วนี่
เเม่
มัวทำอะไรอยู่ตั้งนาน
ได้เวลาที่ข้าจะเล่านิทานเรื่องแรกแล้ว
ฉันไม่อยากฟังนิทาน
ฉันอยากได้ตั๋วรถบัสให้ยายกลับบ้าน
ได้เวลาที่ข้าจะเล่า...
จะไปไหนน่ะ
เจ้าต้องฟังข้า
- ข้าอยู่ที่นี่มาแต่โบราณกาล - นายมันจะไปรู้อะไร
ข้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับเจ้า คอเนอร์โอมัลลีย์
งั้นนายก็ควรจะรู้ว่าฉันไม่มีเวลามาฟัง...
นิทานโง่ๆ ของต้นไม้งี่เง่าในความฝัน
ความฝัน
ความฝันคืออะไรล่ะคอเนอร์โอมัลลีย์
แน่ใจหรือว่านี่ไม่ใช่ความจริง แล้วสิ่งอื่นล้วนเป็นความฝัน
ช่างเถอะ
ฉันมาคุยกับนายเพราะคิดว่า...
คิดว่าข้าจะช่วยกำจัดศัตรูของเจ้า
- ปราบมังกรร้ายให้เจ้า - หรืออย่างน้อยก็ช่วยฉันเรื่องยาย
แต่นายมัวจะมาเล่านิทาน
เล่าว่าข้ากำจัดศัตรูด้วยวิธีใด
ปราบมังกรร้ายได้อย่างไร
ข้าจะเล่าถึงตอนที่ข้าออกเดิน
ข้าจะเล่าถึงจุดจบของราชินีโฉด
และเรื่องที่ข้าทำให้นางหายตัวไปตลอดกาล
งั้นก็เล่ามา
ดี
- เจ้าเห็นอะไรบ้าง - ไม่เห็นเลย
ใบไม้มันบัง
ใช้จินตนาการสิคอเนอร์โอมัลลีย์
เจ้าเห็นอะไรบ้าง
- เห็นประกายแสง - อะไรอีก
ไม่ใช่สิ น้ำ... นี่มันสีน้ำ
ดูไปเรื่อยๆ
- โอ้โห - น่าทึ่งละสิ
นานมาแล้ว สมัยที่นี่ยังไม่มีถนน ไม่มีรถไฟหรือรถยนต์
- ที่นี่คือราชอาณาจักร - เมืองนี้อะนะห้างยังไม่มีเลย
อาณาจักรแห่งนี้เจริญรุ่งเรือง
พระราชาผู้ปรีชาสามารถ ทรงบันดาลความสงบสุข
แต่ก็ต้องแลกมาด้วยความสูญเสีย
พระราชาต้องเสียโอรสทั้งสามพระองค์ไป ในการรบกับพวกยักษ์...
ฝูงมังกร
- และกองทัพที่นำโดยเหล่าจอมเวทย์ - นิทานหลอกเด็กล้วนๆ
เจ้าจะเปลี่ยนความคิดหากได้ยิน เสียงโหยหวนของคนที่ตายด้วยคมหอก
ราชินีก็ไม่อาจทำใจ ที่ต้องเสียโอรสทั้งสามคนไป
พระราชาจึงหมดอาลัยตายอยาก อยู่กับทายาทคนสุดท้ายที่เหลือ
คือหลานชายผู้กำพร้าบิดา
เด็กน้อยเติบใหญ่ในฐานะเจ้าชาย
ผู้ครองใจประชาชน ด้วยความห้าวหาญและอ่อนโยน
เขาเป็นที่รักของปวงชน
พระราชาองค์ต่อไป
เขาจวนเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เมื่อท่านปู่อภิเษกสมรสใหม่
พระราชาประชวรหนัก
ว่ากันว่านางเป็นแม่มดโฉดชั่ว
นางจ้องจะครองราชบัลลังก์เสียเอง
จึงวางยาพิษพระองค์
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา
พระราชาก็สวรรคต
เจ้าชายยังเยาว์เกินกว่าจะสืบราชบัลลังก์
ตามกฎมณเฑียรบาล ราชินีจึงได้ปกครองไปอีกหนึ่งปี
อนาคตอยู่ในความมืดมน
ยามนั้นเจ้าชายได้มอบดวงใจให้ใครคนหนึ่ง
เธองดงามและเฉลียวฉลาด
แม้เป็นเพียงลูกสาวชาวนา ปวงประชาก็ชื่นชมยินดี
ทว่าราชินีสำเริงสำราญกับการเป็นราชินี
หนทางรั้งตำแหน่งนี้สืบไป ก็คือต้องอภิเษกกับเจ้าชายเสียเอง
หา อุบาทว์จะตาย
หล่อนเป็นย่าของเขานี่
เป็นย่าบุญธรรม
แล้วก็ยังสาวยังสวยเสียด้วย
แต่เจ้าชายเองก็ไม่เห็นดีเห็นงาม
เขาพาลูกสาวชาวนาขี่ม้าหนีไปในยามราตรี
ทั้งคู่หยุดพักใต้ร่มเงาต้นยิว
นายนี่เอง
ครั้นรุ่งเช้า เจ้าชายตื่นขึ้น
ตื่นเถิดยอดรัก เขาเรียก
แต่ลูกสาวชาวนากลับนอนแน่นิ่ง
- แล้วเจ้าชายก็พบว่ามีเลือด - เลือด
- หญิงคนรักถูกลอบฆ่าในยามค่ำคืน - หา
ราชินี เขาตะโกนลั่น
ราชินีสังหารคู่ครองของข้า
ชาวบ้านผู้โมโหโกรธาพากันลุกฮือ
ตอนนั้นเอง ข้าก็ออกเดิน
ไม่มีใครพบเห็นราชินีอีกเลย
แจ๋วเลย สมควรโดนแล้ว
นายช่วยจัดการกับยายฉันไม่ได้เหรอ
ข้ายังเล่าไม่จบ
ข้าเอาตัวราชินีไปไกลจากที่นั่น ชาวเมืองจะได้ตามหาไม่พบ
นางได้ตั้งต้นชีวิตใหม่ที่หมู่บ้านชายทะเล
หล่อนฆ่าลูกสาวชาวนา
นายช่วยฆาตกรทำไมกัน
นายมันอสูรร้าย
ข้าไม่ได้บอกว่านางฆ่าลูกสาวชาวนา
ข้าบอกว่าเจ้าชายพูดเช่นนั้น
คืนนั้นเจ้าชายไม่ได้นอนหลับ
เขารอให้ลูกสาวชาวนาเข้าสู่ห้วงนิทรา
แล้วจึงลงมือตามแผน
อะไรนะ
เขารู้ว่าการตายของเธอ จะเป็นเชื้อไฟล้างผลาญราชินี
เรื่องนี้ห่วยแตกไม่แฟร์เลย
มันเป็นเรื่องจริง
เรื่องจริงหลายเรื่องก็ดูไม่ยุติธรรม
อาณาจักรแบบไหนก็ได้เจ้าชายแบบนั้น
ลูกๆ ชาวนาตายเปล่า
และบ่อยครั้งแม่มดก็สมควรรอดชีวิต
บ่อยจนเจ้านึกไม่ถึงเลยละ
งั้นเจ้าชายผู้แสนดีก็เป็นฆาตกร
แล้วราชินีโฉดก็ไม่ได้เป็นนางแม่มด
เป็นสิแน่นอนว่าราชินีเป็นนางแม่มด
ปล่อยไว้อาจทำเรื่องชั่วช้าสามานย์ก็ได้
ใครจะรู้
งั้นนายไปช่วยไว้ทำไม
เพราะยังไงซะนางก็ไม่ได้เป็นฆาตกร
นางไม่ได้วางยาพระราชา
พระองค์เพียงร่วงโรยไปตามวัย
- แล้วเจ้าชายโดนจับได้ไหม - ไม่
เขาเป็นพระราชาที่ครองใจปวงชน
ครองแผ่นดินอย่างสุขล้น ตลอดชีวิตอันยืนยาวเลยเชียวละ
ไม่เข้าใจเลย
แล้วใครเป็นฝ่ายธรรมะ
ไม่มีฝ่ายธรรมะเสมอไปหรอก คอเนอร์โอมัลลีย์
ฝ่ายอธรรมก็เช่นกัน
คนส่วนใหญ่มีทั้งสองด้านปนกัน
แล้วเรื่องนี้จะช่วยฉันจากยายได้ยังไง
ไม่ใช่ยายหรอกที่เป็นภัยต่อตัวเจ้า
ทุกเรื่องล้วนมีสองด้าน เคยได้ยินไหมว่า
ไม้และก้อนหินอาจทำร้ายเราปางตาย
แต่คำพูดไม่อาจทำร้ายเราได้
ต่อไปถ้ามีใครมาพูดอะไร
แล้วเธอรู้สึกแย่...
กลับมาซะทีนะ
แม่รอคุยกับแกอยู่ข้างบน
- หา - พ่อแกจะบินมาวันอาทิตย์
พ่อจะมาจากอเมริกาเหรอ
ขึ้นไปสิ เธอรออยู่
จัดกระเป๋าด้วย แกต้องไปอยู่กับฉันสักพัก
ขึ้นไปสิ
ต้นไม้ต้นนี้สุดยอดเลย
มันอยู่ที่นี่มาหลายพันปีแล้ว
อันนี้เป็นไง
ยายอยากให้แม่เป็นทีน่า เทอร์เนอร์ละมั้ง
ยายคงเป็นแฟนคลับ
ทำไมผมต้องไปอยู่บ้านยาย
แม่ต้องเข้าโรงพยาบาลอีกเหรอ
มานั่งนี่สิคอน
ยาตัวล่าสุดมันไม่ได้ผลอย่างที่คิด
หมอเลยจะลองเปลี่ยนไปใช้ยาตัวอื่น
- แค่นั้นเหรอ - แค่นั้นแหละ
แน่นะ
แน่สิ
เเม่
แม่บอกผมได้นะ
ลูกแม่
ไม่มีอะไรต้องกังวลหรอก
จริงๆ นะ
ฉันตุ๊ยท้องมันเข้าเต็มๆ
คอเนอร์จะรีบไปไหน
- อย่าทำอะไรมัน - หน้ามันวอนโดน
บอกว่าอย่าทำอะไรมัน
โอมัลลีย์กับฉันตกลงกันแล้ว
ว่าฉันเท่านั้นที่อัดมันได้
ใช่ไหม
ไหนบอกมาซิ
ทุกครั้งที่ฉันหันไปมอง ทำไมแกถึงจ้องฉันอยู่
มันพิลึกนะว่าไหม
- อุ๊ยหนักมือไปหน่อย - วันนี้แกซวยแล้ว
ฉันต้องพาคนไปดูบ้าน
แกคงอยู่คนเดียวได้ จนกว่าพ่อแกจะโผล่หัวมา
ผมไม่ใช่เด็กห้าขวบ
นาฬิกาเรือนนี้ตรงเวลา
ไม่เหมือนในโทรศัพท์แก
ในคอมพิวเตอร์
หรือแม้แต่ในข่าว
มันเป็นของแม่ฉัน...
ยายทวดของเเก
เดินตรงเวลาเป๊ะมาร้อยกว่าปี
คอเนอร์ เก็บกระเป๋าขึ้นมา
เดี๋ยวพ่อแกจะคิดว่าบ้านฉันเป็นเล้าหมู
- คงเป็นไปได้ยาก - ทีนี้ตอนไปโรงพยาบาล...
พ่ออาจไม่เห็นว่าแม่แกเพลียมาก
เราต้องไม่ปล่อยให้เขาอยู่นานเกินไป
แต่เขาก็ไม่เคยอยู่นานหรอกเนอะ
ห้ามกินไข่ อาทิตย์นี้แกกินมาสองครั้งแล้ว
ถ้าหิวก็เอาผักโขมในตู้เย็นมานึ่งกิน
คงกินหรอก
อย่ายุ่งกับของของฉันล่ะ
ผมจะพยายามไม่ยุ่งเด็ดขาด
แจ๋ว
พ่อ
- เป็นไงบ้าง ลูกดูโทรมๆ นะ - ผมสบายดี
แม่ใช้ยาตัวใหม่ เดี๋ยวก็หายป่วย
แม่ต้องไปโรงพยาบาลทุกสองสัปดาห์
หมอจะฉีดยาเข้ากระแสเลือด
แม่จะอาการแย่ไป 2-3วันแล้วจะดีขึ้น
น้องสาวของลูกก็ดีขึ้นนะ
น้องต่างแม่
ใช่ แต่พ่อก็อยากให้ลูกได้เจอน้อง
พ่อบอกยายแล้วว่าจะให้ลูกไปแอลเอ
- พ่ออยากให้ผมไปแอลเอ - อยากสิ
- ลูกก็อยากไปใช่ไหม - ครับ
ช่วงคริสต์มาสนะจะได้กลับมาทันเปิดเทอม
- ให้ผมไปเยี่ยมเฉยๆ - ใช่ ต้องดีแน่
ผมไม่อยากอยู่กับยาย
ในบ้านของยายแก่ที่มีแต่ของของยายแก่
หยิบจับอะไรนั่งตรงไหนก็ไม่ได้
- วางของเกะกะแป๊บเดียวก็ไม่ได้ - พ่อเข้าใจ...
ผมอยากมีห้อง มีบ้านมีข้าวของของผมเอง
บ้านพ่อที่อเมริกาก็แทบไม่พอซุกหัวนอน
- ผมไม่สน - คอเนอร์ฟังนะ
- ยายน่ะเฮี้ยบเกิน - ทั้งครอบครัวชีวิต เพื่อนฝูง...
- บ้านยายอย่างกับพิพิธภัณฑ์ - ...โรงเรียนอยู่ที่นี่หมด
มันไม่แฟร์ที่จะพรากลูกไปจากสิ่งเหล่านี้
- ไม่แฟร์กับใคร - คอเนอร์
ท่าทางยายจะยังไม่กลับ
บางวันพอผมเข้านอน ยายก็กลับไปเฝ้าแม่
คุณพยาบาลให้ยายหลับบนเก้าอี้ได้
ถึงยายไม่ชอบพ่อ ก็ใช่ว่ายายจะเป็นคนไม่ดี
ยายว่าพ่อชอบทิ้งทุกอย่างกลางคัน
ยายมีสิทธิ์จะคิดยังไงก็ได้
- พ่อจะอยู่กี่วัน - นานเท่าที่อยู่ได้
หมายความว่ายังไง
เราไม่ค่อยมีเงิน แล้วคนอเมริกันก็หยุดงานได้ไม่กี่วัน
- พ่อไม่ใช่คนอเมริกัน - แต่พ่อย้ายไปอเมริกาแล้ว
พ่อจะกลับมาถ้าจำเป็น
ลูกก็ไปแอลเอตอนคริสต์มาส
- ไปอยู่บ้านรูหนูที่ไม่มีที่ให้ผมอยู่ - คอเนอร์
พ่อมาทำไมกัน
คอเนอร์ เดี๋ยวสิ
คอเนอร์พรุ่งนี้เจอกันนะ
เรามีเวลาอีกเยอะ
ทำลายข้าวของได้เหยาะแหยะสุดๆ
ข้ามาเล่านิทานเรื่องที่สองแล้ว
ห่วยเหมือนเรื่องแรกรึเปล่า
ตอนจบจะมีการทำลายล้างจนสาแก่ใจเจ้า
มันเป็นเรื่องของชายผู้นึกถึงแต่ตนเอง
ชายผู้ไม่ใจกว้างอย่างที่ควร
ชายผู้นี้จะโดนลงโทษอย่างสาสม
นิทานไม่ใช่เรื่องจริง ฟังไปก็เท่านั้น
เรื่องเล่าก็เหมือนสัตว์ร้าย คอเนอร์โอมัลลีย์
ถ้าคุมไม่อยู่ มันอาจก่อหายนะเกินคาดเลยละ
ได้
งั้นก็เล่ามา
ดีมาก
เมื่อ 150ปีก่อนโลกเข้าสู่ยุคใหม่
มีโรงงานผุดขึ้นทุกหย่อมหญ้า
ต้นไม้ขุดโค่นสายน้ำขุ่นคล้ำ ท้องฟ้าขมุกขมัวด้วยฝุ่นควันเถ้าถ่าน
แต่ยังมีต้นไม้ใบหญ้าหากมองหาถูกที่
นอกเมืองแห่งนี้ยังมีชายหัวรั้น
ผู้ไม่ยอมเปลี่ยนแปลง
เขาขายยาเเผนโบราณ
ทั้งสมุนไพร เปลือกไม้ ยาที่ปรุงจากลูกเบอร์รี่และใบไม้
ชาวบ้านต่างเรียกเขาว่าหมอยา
อะไรนะ
หมอยา คำเรียกเก่าแก่ของเภสัชกรน่ะ
อ๋อไม่บอกจะรู้ไหม
หมู่บ้านแห่งนี้ยังมีบาทหลวงหนุ่ม
ผู้รอบรู้และมีใจเมตตา ปรารถนาดีต่อเหล่าศาสนิกชน
เขาเทศนาต่อต้านวิถีโบราณของหมอยา
นิสัยโมโหร้ายและโลภมากของหมอยา...
ยิ่งทำให้ชาวบ้านพากันเชื่อคำพูดของบาทหลวง
แม้จะเสนอความช่วยเหลือให้ผู้คนสักเท่าไหร่
ธุรกิจของเขาก็ซบเซา
เขาจึงได้แต่เจ็บแค้นใจ
บนที่ดินของบาทหลวงยังมีต้นยิว
เนินที่นายอยู่นี่เอง
ต้นยิวมีสรรพคุณเยียวยารักษาเป็นเลิศ
- ทำไม - ด้วยเบอร์รี่และเปลือกไม้...
ที่เล่นแร่แปรธาตุกับชีวิตได้
- จึงรักษาได้แทบทุกโรค - ทุกโรคเลยเหรอ
ทุกโรคที่มีวันหาย และต้องอาศัยยอดนักปรุงยา
หมอยาคิดใคร่อยากได้ต้นยิวต้นนี้
แต่จะสกัดตัวยาได้ก็ต้องโค่นมันลงมา
ซึ่งบาทหลวงไม่ยอมเด็ดขาด
บาทหลวงมีลูกสาวสองคน เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ
เขาเป็นพ่อผู้รักและเอาใจใส่
ทำทุกอย่างได้เพื่อลูก
แต่อยู่มาวันหนึ่ง เด็กน้อยทั้งสองเกิดล้มป่วยด้วยโรคร้าย
บาทหลวงทำทุกทางก็ไม่ดีขึ้น
ไม่ว่าด้วยแพทย์แผนใหม่ๆ คำสวดภาวนาหรือวิธีอื่นใด
เขาจึงจำใจต้องไปขอร้องหมอยา
โปรดช่วยลูกผมด้วยเถิด เขาวิงวอน
ช่วยเด็กผู้หญิงตาดำๆ สองคนด้วย
ทำไมข้าต้องช่วย หมอยาถาม
ท่านเทศนาว่าร้ายจนข้าหมดทางค้าขาย
แล้วยังไม่ยอมยกต้นยิว อันเป็นสุดยอดแหล่งยาให้ข้า
เอาต้นยิวไปเลย บาทหลวงบอก
ต่อไปผมจะเทศนาเข้าข้างคุณ
ผมยอมทุกอย่าง ขอแค่คุณช่วยลูกผม
ท่านยอมละทิ้งทุกสิ่งที่เคยเชื่อเหรอ หมอยาถาม
ถ้าช่วยลูกได้ ผมยอมทิ้งทุกอย่าง
งั้นข้าก็ไม่มีทางช่วยท่านได้เลย
วันรุ่งขึ้นลูกทั้งสองคนของบาทหลวงก็ตาย
หา
คืนนั้นเอง ข้าก็ออกเดิน
แจ๋วเลยหมอนั่นสมควรโดน
ถูกต้อง ยามเที่ยงคืนเศษๆ...
ข้าก็รื้อบ้านของบาทหลวงจนแหลกคามือ
บาทหลวง อะไรของนาย
หมอยาต่างหากที่ชั่วร้าย
เขาโลภและกักขฬะ
แต่ก็รักษาโรคได้
แล้วบาทหลวงมีดีอย่างไรเล่า
ศรัทธาชนผู้ไร้ซึ่งศรัทธา
ความเชื่อคือครึ่งหนึ่งของการเยียวยา
เชื่อในการรักษา
เชื่อในอนาคตข้างหน้า
ความเชื่อเป็นสิ่งล้ำค่า
เจ้าต้องเลือกให้ดีว่าจะเชื่อในสิ่งไหน...
หรือผู้ใด
คอเนอร์โอมัลลีย์ เจ้าอยากให้ข้าทำลายอะไรต่อ
- หา - สะใจแน่นอนรับรองได้
ว่าไงล่ะจะให้ทำลายอะไร
- รื้อปล่องไฟได้ไหม - ปล่องไฟ
ยังไงต่อ
โยนเตียงทิ้ง
บดขยี้เฟอร์นิเจอร์
ทุบกระจก
กระจกรึ
เจ้าทุบเองสิ
เอาเลย
แรงๆ เลย คอเนอร์โอมัลลีย์
อย่างนั้นแหละ
รู้สึกดีใช่ไหมล่ะ
ยายฮะ
ยาย
ใจเย็นๆ ฮะ
ยาย
ชอบไข่ดาวไม่ค่อยสุกใช่ไหม
- พ่อมาทำไมเนี่ย - คิดว่าทำไมล่ะ
ยายโทรมาแต่เช้า
ยายไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาล
แม่อาการทรุดนะคอน
ผมอยากไปหาเเม่
รอดูอาการก่อนบ่ายนี้อาจพอไปเยี่ยมได้
พ่อเห็นแล้วว่าลูกหงุดหงิดแค่ไหน
ผมไม่ได้ตั้งใจ
ไม่รู้ทำไปได้ยังไง
อย่ามัวคิดมากเรื่องนี้เลย
หมายความว่าไง
พ่อไม่ทำโทษผมเหรอ
แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา
ต้องยอมรับแฮะว่าพังได้ทั่วถึงดีจริงๆ
คอเนอร์5ขวบ
เจอขุมทรัพย์แล้ว
นี่คงเป็นวิดีโอที่แม่ส่งให้พ่อตอนพ่อเพิ่งย้ายไป
ทำไมพ่อถึงย้ายไป
ก็ตอนนั้นเรายังเด็กมาก เราฝันไกล
- ฝันอะไร - แม่อยากเข้าวิทยาลัยศิลปะ
- จริงเหรอ - ใช่
- ถึงสุดท้ายจะไม่ได้ไปก็เถอะ - ทำไมล่ะ
เพราะแม่ตั้งท้องผม
แม่ไม่เคยเสียใจที่มีลูก
แม่ดีใจที่สุด
พ่อรู้ดี แม่เสียใจที่แต่งงานกับพ่อต่างหาก
แล้วแม่แต่งกับพ่อทำไม
ก็คนมันหล่อ
แม่เป็นคนดีมากจนวันนี้ก็ยังไม่เปลี่ยน
เรารักกัน
ตอนนี้พ่อก็ยังรักแม่ แต่ว่า...
แค่รักกันมันไม่พอ
ไม่ช่วยให้ไปกันรอด
ไม่ได้อยู่อย่างมีความสุขชั่วนิรันดร์
ชีวิตคนเราก็อย่างนี้แหละ
ล้มลุกคลุกคลานชั่วนิรันดร์ซะมากกว่า
เรื่องธรรมดา
แต่พ่อดีใจนะที่ลูกโตมาเหมือนแม่
คุณนายแชนด์เลอร์
ยังไงลูกก็ต้องเรียน
คุณเล่นมัดมือชก ผมทำอะไรไม่ได้เลย
จะให้ลูกออกจากโรงเรียนรึไง
ขอบใจลูก
พ่อจะไปหาอะไรกิน เอาอะไรไหมไอ้หนู
เลิกเรียกผมว่าไอ้หนู
ย่อมได้
ผมขอโทษนะลิซซี่
คนใส่สูทเมื่อกี๊เป็นใคร
เขา...
ช่างเถอะ
เมื่อเช้านี้แม่เป็นอะไร
เปล่า
แม่ไม่เป็นไร
ยาที่ใช้ส่งผลไม่ค่อยดีน่ะ
แต่หมอยังมียาอีกตัวที่เคยใช้ได้ผลกับหลายคน
งั้นทำไมไม่ลองแต่แรก
มันมีไว้ใช้เมื่อยาตัวอื่นไม่ได้ผลอย่างที่คิด
- แปลว่าสายเกินไปแล้วเหรอ - เปล่าไม่ใช่ว่าสายเกินไป
แน่ใจเหรอ
แม่เชื่อทุกเรื่องที่แม่พูด
ความเชื่อคือครึ่งหนึ่งของการเยียวยา
เชื่อในการรักษา
เชื่อในอนาคตข้างหน้า
ใช่จ้ะ
- จำต้นไม้ที่แม่ชอบพูดถึงได้ไหม - จำได้ฮะ
ยาตัวนี้สกัดจากต้นไม้แบบนั้นแหละ
- จริงเหรอฮะ - จ้ะ
พูดเป็นเล่น
เราเอาขวานไปตัดมันแต่แรกซะก็ได้
แต่ไม่เอาต้นนั้น
ต้นนั้นเป็นเพื่อนของเรา
นายอยู่ไหน
ข้าอยู่นี่
นายรักษาแม่ฉันได้จริงๆ เหรอ
ถ้ามีทางรักษาเธอได้ ต้นยิวก็จะทำ
แปลว่าได้
เจ้ายังไม่รู้ตัวว่าเรียกข้ามาทำไม
ฉันไม่ได้เรียก
หรือถ้าเรียกก็เพื่อให้มาช่วยแม่ฉัน
- งั้นหรือ - ถ้าไม่งั้น...
เพราะฉันอยากฟังนิทานงี่เง่าไร้เหตุผลรึไง
ยังไม่ได้เวลาเล่าเรื่องที่สาม
แต่อีกไม่นานหรอก
เสร็จแล้วเจ้าจะต้องเล่าเรื่องของเจ้า คอเนอร์โอมัลลีย์
ไม่
ไม่เอาแบบนี้แล้ว
นี่มันแค่ฝันร้าย
พอที
นั่นไม่ใช่เรื่องจริงของฉัน
นั่นมันแค่ฝันร้าย
แต่มันจะเกิดขึ้นหลังจากข้าเล่าเรื่องที่สาม
ฉันอยากรู้ว่าแม่จะเป็นยังไง
เจ้าผลาญเวลาอันมีค่าไปเปล่าๆ
เดี๋ยวก่อนจะไปไหนน่ะ
นายเป็นต้นไม้แห่งการเยียวยาก็เยียวยาสิ
ข้าทำแน่
คอเนอร์ เดี๋ยวพ่อกลับมาอีกแน่
แล้วลูกก็ไปแอลเอตอนคริสต์มาส
ผมไม่อยากทิ้งแม่ไว้คนเดียวช่วงคริสต์มาส
- ยาที่แม่ใช้บำบัด... - จะช่วยให้แม่หายดี
ดูเหมือนจะไม่เป็นแบบนั้น
- ต้องหายสิ - แม่แค่ดิ้นรนเฮือกสุดท้าย
มันรักษาแม่ได้ ผมมั่นใจ
- มันมาเพื่อช่วยเรา แน่นอนอยู่แล้ว - อะไรมาเหรอ
อสูร
- อะไรนะ - มันมาตอน 12:07
- ผมก็เคยคิดว่าฝันไป... - พอเถอะลูกฝันไปน่ะ
พ่อเสียใจที่ลูกเจอเรื่องแบบนี้
แต่ลูกต้องเข้มแข็ง
เข้าใจไหม
ไปกันเถอะ
เร็วเข้า
พ่อจะกลับมาให้เร็วที่สุด
ถ้าพ่อมาไม่ทันล่ะ
- คอเนอร์พ่อ... - ช่างเถอะ
ช่างเถอะอะไร
พ่อ...
ไม่ต้องก็ได้
พร้อมนะ
คอนมานั่งนี่สิ
คอนดูนี่
- หวัดดีฮะยาย - แม่คะ
เริ่มได้
เราจะวาดรูปให้คุณยาย
ลองผสมกันดู สีอะไรน่ะ
น้ำตาล
สีน้ำตาลเข้มสวยเชียว
- แต่นี่ก็สีน้ำตาล - ใช่จ้ะ
ลูกเห็นอะไรบ้าง
นี่อะไรแล้วนั่นอะไร
- อะไรบ้างเนี่ย - ดวงตา
ใช่จ้ะดวงตาจะทำให้มันมีชีวิต
ถ้าลูกเข้าใจก็จะเป็นศิลปินที่ดีได้
ใช่
ดูนะ
วาดดวงตาแบบนี้
ดวงตามีเงาสะท้อนอยู่ตรงนี้
แล้วดวงตาก็ดูมีชีวิตขึ้นมา เห็นไหม
ลองอีกที
นี่คือชีวิต
ลองใช้ดินสอ
แล้วลูกลองวาดดู
ลองหน่อยไหม
ทำให้แม่ดูซิ
ดูนะคอน
นั่นเส้นผม
แล้วคิ้วอยู่นี่
ดวงตาไง
แล้วลองดูปากสิ
ดูปากก็รู้ว่าเขาโกรธจัด
เห็นไหมลูก
โอ้โห
แล้วเราก็วาดใบหน้า
นี่ไง
อสูรของเรา
เจ้าอสูรร้าย เห็นไหมลูก
ถอดตัวนี้ก่อน
แล้วใส่เสื้อหนาๆ
ค่อยๆ นะ
ช่วยกันนะแป๊บเดียวเอง
เช้านี้เราจะสอบกัน30นาที
เรื่องที่เรียนกันมาช่วงสองสัปดาห์นี้ทั้งนั้น
ถ้าใครกลับไปทบทวน
ก็ไม่มีอะไรเกินคาดเดา
เดี๋ยวครูจะบอกให้พลิกข้อสอบดูได้
ห้ามคุยกันตลอด 30นาที
ทั้งห้องต้องเงียบกริบ
พวกเธอต้องใช้สมองไม่ใช่ปาก
30นาที
เริ่มได้ขอให้โชคดี
ในที่สุดฉันก็รู้ทันแก
ป่านนี้ฉันเพิ่งจะรู้
แกแค่อยากมีใครสักคนมาไล่ตื้บแก
รู้ไว้ด้วยนะฉันไม่ใช่คนคนนั้นแล้ว
ลาก่อนโอมัลลีย์
ฉันมองไม่เห็นแกอีกต่อไป
แกไม่อยู่ในสายตาฉันอีกคนแล้ว
ขอให้แม่แกหายป่วยนะ
มัวไปทำอะไรอยู่ตั้งนาน
ได้เวลาเล่าเรื่องที่สามแล้ว
กาลครั้งหนึ่งยังมีมนุษย์ล่องหน
ผู้เริ่มเบื่อหน่ายที่ไม่มีใครมองเห็นเขา
จริงๆ แล้วตัวเขาไม่ได้ล่องหน
แต่ทุกคนเคยชินกับการไม่เห็นเขาในสายตา
วันหนึ่ง มนุษย์ล่องหนเกิดอดรนทนไม่ไหว
เขาครุ่นคิดสงสัยว่า
ถ้าไม่มีใครเห็นเรา เราจะยังมีตัวตนอยู่จริงเหรอ
แล้วมนุษย์ล่องหนทำยังไง
เขาเรียกอสูรร้ายออกมา
ฉันไม่รู้จะพูดยังไงเลยโอมัลลีย์
เขาต้องเข้าโรงพยาบาล
พ่อแม่เขาขู่จะฟ้องร้อง
- ผมไม่ได้ทำ - ว่าไงนะ
ผมไม่ได้ทำ
ฉันไม่ได้ไร้ตัวตน
อยากให้คนอื่นหันมามอง ก็ไม่ควรใช้วิธีนี้
ฉันไม่ได้ไร้ตัวตน
ได้ยินไหม
ฉันไม่ได้ไร้ตัวตน
กฎระบุไว้ว่าเธอต้องโดนไล่ออกทันที
แต่ถ้าฉันทำแบบนั้น...
ฉันจะยังเป็นครูอยู่ได้ยังไง
กลับไปเรียนซะ
แล้วค่อยคุยเรื่องนี้กันแต่เอาไว้วันหลัง
ครูไม่ทำโทษผมเหรอ
แล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา
ครูจะยกตัวอย่างของสุขภาวะทางอารมณ์
บางครั้งมันก็ยากใช่ไหมที่จะปฏิเสธใคร
แต่เราจะโล่งใจถ้ากล้าพูดออกไปเสียที
ขออนุญาตสักครู่นะคะ
ว่าไงคุณวอร์ด
เราพึ่งได้รับสายจากโรงพยาบาล แม่ของโอมัลลีย์ อยู่ได้ไม่นาน
- ให้เขาไปเดี๋ยวนี้เลย - ตกลง
ยายไม่เข้าไปเหรอ
ยายจะรออยู่นี่
ไง
มือไปโดนอะไรมา
ต้องคุยกันแล้วสินะ
ช่วงนี้ใครๆ ก็มีเรื่องคุยกับผม
คอน
มองหน้าแม่สิ
เมื่อเช้านี้แม่คุยกับหมอ
ยาตัวใหม่ใช้ไม่ได้ผล
ยาจากต้นยิวน่ะเหรอ
จ้ะ
- จะไม่ได้ผลได้ยังไง - อาการทรุดลงเร็วมาก
- เร็วกว่าที่หมอคิด - แต่มันจะไม่ได้ผลได้ยังไง
- แม่ก็ไม่รู้ - มันต้องได้ผล
แล้วยังไงต่อ
จะรักษาด้วยวิธีไหนอีก
แม่เสียใจจริงๆ
แม่ไม่เคยเสียใจเรื่องไหนมากเท่านี้เลย
ลูกจะโกรธ แม่ก็เข้าใจ
แม่เข้าใจดี
ที่จริงแม่เองก็โกรธน่าดู
แต่ คอน...
ลูกฟังแม่อยู่รึเปล่า
วันข้างหน้า
ถ้าลูกนึกย้อนกลับมาแล้วเสียใจ
ที่ลูกโกรธจนไม่ยอมคุยกับแม่
ขอให้รู้ไว้ว่าไม่เป็นไรหรอก
เพราะแม่รู้แล้ว
แม่รู้อยู่แล้วว่าลูกอยากบอกอะไรบ้าง
โดยที่ลูกไม่ต้องพูดมันออกมา
แล้วถ้าลูกอยากทำลายข้าวของ
ก็ทำลายมันเถอะ
พังมันให้เละหมดเลย
แล้วแม่จะอยู่ที่นั่นกับลูก
แม่อยากอายุยืนสักร้อยปี
ร้อยปีที่จะได้อยู่กับลูก
ตื่นสิ
ตื่น
ตื่นสิ
ตื่นขึ้นมา
ตื่นสิ
ฉันไม่สนว่านี่มันกี่โมง
นายโกหก
ตื่นสิ
ตื่นเลย
ตื่นสิ
มาคุยกันเดี๋ยวนี้
- เดี๋ยวจะโดนดีถ้าขืนยังไม่หยุด - มันไม่ได้ผล
ไหนว่าต้นยิวจะช่วยให้แม่หายดีไง
รักษาแม่ให้หายสิ
คอเนอร์
เจ้าเป็นคนเรียกข้ามา คอเนอร์โอมัลลีย์
ถ้าฉันเรียกนายมาก็เพื่อให้เยียวยารักษาแม่
- ข้าไม่ได้มาเยียวยาแม่ของเจ้า - ต้องใช่สิ
- ข้ามาเพื่อเยียวยาเจ้า - ฉันเนี่ยนะ
ฉันเป็นอะไรซะที่ไหน
ต้องให้บอกอีกสักกี่หน
แม่ต่างหากที่กำลังจะ...
ช่วยฉันเถอะ
ได้เวลาเล่าเรื่องที่สี่แล้ว
ไม่นะพาฉันออกไปที
- เผชิญฝันร้ายของเจ้าซะ - ฉันอยากกลับไปหาแม่
เธออยู่ที่นี่แล้ว
ไม่นะรีบหนีไป
แม่ไม่เป็นไรจ้ะไม่ต้องห่วง
แม่รีบหนีเร็ว
เเม่
คอเนอร์
เเม่
- คอเนอร์ - เเม่
- อย่าปล่อยมือนะ - ไม่ปล่อยแน่
คอเนอร์
แม่ไม่
ไม่ๆ
คอเนอร์
- นี่คือเรื่องที่สี่ - มาช่วยเร็ว
ความจริงของคอเนอร์โอมัลลีย์
คอเนอร์
นี่คือฝันร้ายของเจ้า
ช่วยแม่ด้วย
- เเม่ - คอเนอร์
เเม่
แม่..
ฉันต้องตื่นได้แล้วสิ
ฉันตื่นตอนนี้ทุกครั้ง
เจ้ายังไม่ได้เล่าออกมาเลย
ปล่อยฉันไปฉันจะไปหาแม่
แม่ของเจ้าไม่อยู่ที่นี่แล้ว
แม่ร่วงลงไปฉันยื้อไว้ไม่ไหว
คอเนอร์
- พูดความจริงออกมา - ไม่
ถ้าไม่พูดความจริง ก็ออกไปจากที่นี่ไม่ได้
ความจริงอะไรฉันไม่รู้เรื่อง
เจ้าต้องเล่าเรื่องที่สี่คอเนอร์โอมัลลีย์
เล่าฝันร้ายของเจ้าก่อนจะสายเกินไป
- ไม่เอา - คอเนอร์ เล่าความจริงมา
- ขืนบอกไปฉันตายแน่ - เจ้าตายแน่ถ้าไม่บอก
ไม่
- เล่าความจริงซะ - ไม่
พูดออกมา คอเนอร์โอมัลลีย์
- บอกความจริงสิไอ้หนู - ไม่
- พูดความจริง พูดมาเลย - ไม่
- พูดความจริง - ไม่
พูดออกมาไอ้หนู
ฉันอยากให้มันจบๆไป
ฉันทรมานเพราะรู้ว่าแม่จะต้องตาย
ฉันอยากให้มันจบ
ฉันปล่อยมือแม่
ฉันปล่อยให้แม่ตาย
กล้าหาญมาก คอเนอร์
ในที่สุดเจ้าก็พูดมันออกมา
ทำไมฉันถึงไม่ตาย
ฉันสมควรโดนลงโทษ
ขั้นร้ายแรงที่สุด
งั้นเหรอ
ฉันรู้มานานแล้วว่าแม่ไม่มีทางรอด
แม่ชอบบอกว่ากำลังจะหายป่วย
เพราะรู้ว่าฉันอยากได้ยินอย่างนั้น
แล้วฉันก็เชื่อ
แต่ที่จริงฉันไม่เชื่อ
ฉันเริ่มคิดว่าอยากให้มันจบลงเสียที
มันทำให้ฉันโดดเดี่ยวจนทนไม่ไหว
ใจหนึ่งเจ้าก็อยากให้มันจบ แม้จะต้องเสียแม่ไป
ฉันปล่อยให้แม่ตาย
ฉันน่าจะยื้อได้นานกว่านั้น
แต่ทุกครั้งฉันก็ปล่อยให้แม่ตาย
นั่นคือความจริงของเจ้า คอเนอร์โอมัลลีย์
ฉันไม่อยากให้มันเป็นจริง
ตอนนี้มันเป็นจริงแล้ว
แม่ต้องตาย มันเป็นความผิดของฉัน
ไม่จริงเลยแม้แต่น้อย
เจ้าเพียงหวังว่า ความเจ็บปวดของตัวเองจะสิ้นสุดลง
- มนุษย์ย่อมปรารถนาเช่นนั้นเอง - แต่ฉันไม่ได้ตั้งใจ
เจ้าตั้งใจ แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจ
- มันจะจริงทั้งสองอย่างได้ยังไง - ทำไมเจ้าชายเป็นฆาตกร...
แล้วยังเป็นที่รักของปวงชนได้
ทำไมหมอยาใจคอหยาบช้า แต่มีความคิดที่ชอบธรรม
ทำไมมนุษย์ล่องหน จึงยิ่งโดดเดี่ยวเมื่อมีคนมองเห็น
ไม่รู้สิ
เรื่องเล่าของนายไม่มีเหตุผลเลย
เพราะมนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ซับซ้อน
เชื่อเรื่องโกหกอันน่าฟัง แม้รู้ทั้งรู้...
ถึงความจริงโหดร้ายที่ทำให้ต้องโกหก
สุดท้ายก็ไม่สำคัญหรอกว่าเจ้าคิดยังไง
สำคัญว่าเจ้าทำยังไงต่างหาก
แล้วฉันควรทำยังไง
พูดความจริง อย่างที่เพิ่งทำนี่แหละ
- แค่นั้นเหรอ - คิดว่ามันง่ายรึไง
เจ้ายังยอมตายดีกว่าจะพูดมันออกมา
ฉันเหนื่อยเหลือเกินฉันเหนื่อยกับเรื่องนี้
งั้นนอนหลับเถอะ
ยังมีเวลา
แน่ใจนะฉันต้องไปหาแม่
คืนนี้เราจะไปหาเธอด้วยกัน
- นายจะไปด้วยเหรอ - ใช่
มันจะเป็นการก้าวเดินครั้งสุดท้ายของข้า
แล้วเรื่องที่สี่จบยังไง
หลับเถอะ
หลับซะ
ค่อยยังชั่ว...
คอเนอร์
ยายตามหาจนหัวหมุนไปหมด
- ผมมีเรื่องต้องมาทำ - เราต้องรีบไปเดี๋ยวนี้
โธ่เว้ย
ยายฮะ
ผมขอโทษเรื่องห้องนั่งเล่น
แล้วก็ทุกเรื่องเลย
ไม่เป็นไรหรอก
ไม่เป็นไรเลย
คอเนอร์หลานกับยาย...
นิสัยใจคอเราไม่เข้ากันเลยจริงไหม
ก็คงใช่ฮะ
ยายก็ว่างั้น
แต่เราต้องปรับตัวกันแล้วนะ
- ผมรู้ - หลานรู้ใช่ไหม
หลานรู้อยู่แล้ว
แต่เราก็มีอะไรเหมือนกันอย่างนึงนะ
แม่ของหลานไง
เธอคือสิ่งที่เรามีเหมือนกัน
โอเคค่ะ
คุณเจอเขาแล้ว
ขอบคุณนะ
แม่มาแล้วจ้ะ
แม่จับมือลูกอยู่รู้สึกไหม
- คอเนอร์ก็มาแล้วนะ - เหรอคะ
นี่คือตอนจบของเรื่อง
ฉันกลัว
ก็ต้องกลัวเป็นธรรมดา
มันเป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญ
แต่เจ้าจะทำได้ด้วยดี คอเนอร์โอมัลลีย์
อย่าเพิ่งไปนะ
ข้าจะอยู่ตรงนี้แหละ
ฉันต้องทำยังไง
ตอนนี้เจ้าก็เพียงต้องพูดความจริงที่ง่ายที่สุด
ผมไม่อยากให้แม่จากไป
แม่รู้จ้ะ
ผมไม่อยากให้แม่จากไปเลย
เรื่องที่สี่จบยังไงเหรอ
มันจบลงเมื่อเด็กหนุ่มสวมกอดแม่ไว้แน่น
แล้วด้วยอ้อมกอดนั้น
เขาก็ทำใจปล่อยเธอไปได้ในที่สุด
คอเนอร์
ห้องนี้เป็นของหลานแล้ว
ยายเตรียมไว้เรียบร้อย
ขอบคุณฮะ
ลิซซี่ เคลย์ตัน
บรรยายไทยจาก DVD Master OCR BY JOYTHUN